30

٣٠

وَاِذَا مَرُّوا بِهِمْ يَتَغَامَزُونَ

(30) ve iza merru bihim yeteğamezune
Onların yanlarından geçtikleri zaman alayvari hareket ediyorlardı

(30) And whenever they passed by them, used to wink at each other (in mockery)

1. ve : ve
2. izâ : zaman
3. merrû : uğradılar, yanlarına geldiler
4. bi-him : onların
5. yetegâmezûne : birbirlerine kaş göz işareti yaparlar

وَإِذَاzamanمَرُّوا geçtikleriبِهِمْ yanlarındanيَتَغَامَزُونَbirbirlerine kaş-göz işareti yaparlardı


SEBEB-İ NÜZUL

Bu âyet-i kerimelerin nüzul sebebinde başlıca iki rivayet vardır:

a) İbn Abbâs’tan rivayete göre Hz. Peygamber (sa)’in ashabından Ammâr, Habbâb, Suheyb ve Bilâl gibilerine gülen, onlarla alay eden el-Velîd ibnu’l-Muğîra, Ukbe ibn Ebî Muayt, el-As ibn Vâil, el-Esved ibn Abdi Yağûs, el-As ibn Hişâm, Ebu cehl ve en-Nadr ibnu’l-Hâris haklarında nazil olmuştur.

b) Mukatil de bu âyet-i kerimelerin, münafıkların, yanında bir grup mü’minle Hz. Peygamber (sa)’in yanına gelen Hz. Ali ile birbirlerine göz kaş işareti yaparak eğlenmeleri üzerine nazil olduğunu söyler.

Bu Mukatil rivayeti Keşşafta biraz daha ayrıntılı olarak ve herhangi bir kimseye nisbet edilmeksizin şöyle anlatılır: Ali ibn Ebî Tâlib, yanında bazı mü’minlerle birlikte bir grup münafığın önünden geçerlerken münafıklar onlarla alay etmişler, göz kaş işareti yaparak gülüşmüşler, sonra arkadaşlarına dönüp: “Bugün bir kel (veya başı küçük) birisini gördük.” demişler ve yine gülüşmüş­ler. Hz. Ali daha Hz. Peygamber (sa)’in yanına ulaşmazdan Allah Tealâ bu âyet-i kerimeleri indirmiş. Buna göre âyet-i kerime Medine-i Münevvere’de nazil olmuştur. Birinci rivayet ise âyetlerin Mekke-i Mükerreme’de nazil olduğunu andırıyor ki Alûsî de bu rivayeti tercih etmiştir

Advertisements