133

١٣٣

اَمْ كُنْتُمْ شُهَدَاءَ اِذْ حَضَرَ يَعْقُوبَ الْمَوْتُ اِذْ قَالَ لِبَنيهِ مَاتَعْبُدُونَ مِنْ بَعْدى قَالُوا نَعْبُدُ اِلهَكَ وَاِلهَ ابَاءِكَ اِبْرهيمَ وَاِسْمعيلَ وَاِسْحقَ اِلهًا وَاحِدًا وَنَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ

(133) em küntüm şühedae iz hadara ya’kubel mevtü iz kale li benihi ma ta’budune mim ba’di kalu na’büdü ilaheke ve ilahe abaike ibrahime ve ismaiyle ve ishaka ilahev vahida ve nahnü lehu müslimun

yoksa sizler şahit miydiniz Yakub’a ölüm hali geldiği zaman çocuklarına kime ibadet edeceksiniz dediği zaman benden sonra dediler ibadet edeceğiz senin ilahına senin ataların olan ilahına İbrahim’in İsmail’in İshak’ın tek olan ilahına ve bizler o’na teslim olanlardanız

(133) Were ye witnesses when Death appeared before Jacob? Behold, he said to his sons: “What will ye worship after me?” They said: “We shall worship thy God and the God of thy fathers, – of Abraham, Isma`il, and Isaac. The One (True) God: to Him we bow (in Islam).”

1. em : yoksa, veya
2. kuntum : siz oldunuz
3. şuhedâe : şahitler
4. iz hadara : hazır olduğu zaman, hazır olmuştu
5. ya’kûbe : Yâkub
6. el mevtu : ölüm
7. iz kâle : demişti
8. li benî-hi : oğullarına
9. mâ ta’budûne : neye kulluk edeceksiniz
10. min ba’dî : sonradan, sonra
11. kâlû : dediler
12. na’budu : kul olacağız
13. ilâhe-ke : senin ilâhın
14. ve ilâhe : ve ilâh
15. âbâi-ke : senin ataların
16. ibrâhîme : İbrâhîm
17. ve ismâîle : ve İsmail
18. ve ishâka : ve İshak
19. ilâhen vahiden : tek, bir ilâh
20. ve nahnu : ve biz
21. lehu muslimûne : ona teslim olanlar

أَمْyoksaكُنتُمْ شُهَدَاءَsiz şahitler miydiniz إِذْ حَضَرَgelip çattığı zaman يَعْقُوبَyakub’a الْمَوْتُölümإِذْhaniقَالَo demişti deلِبَنِيهِoğullarınaمَا تَعْبُدُونَneye ibadet edeceksiniz مِنْ بَعْدِيbenim ardımdanقَالُواonlar demişlerdiنَعْبُدُibadet edeceğizإِلَهَكَsenin ilahınaوَإِلَهَilahı olanآبَائِكَatalarınإِبْرَاهِيمَibrahimوَإِسْمَاعِيلَismail وَإِسْحَاقَve ishak’ın daإِلَهًاbir ilahaوَاحِدًاtekوَنَحْنُbizلَهُyalnız o’naمُسْلِمُونَteslim olanlarız


SEBEB-İ NÜZUL

Mukâtil’den rivayet edildiğine göre bu âyet-i kerîme yahudilerin Hz. Pey­gamber (sa)’e: “Biliyor musunuz, Yakub (as), öldüğü gün oğullarına yahudiliği vasiyyet etmişti.” demeleri üzerine nazil olmuştur

Advertisements